Eser sahibi: Hatice Çevik
Bu tabloda, klasik anlamdaki hoca-talebe ilişkisinin özgün ve samimi bir yansımasını göstermektedir. Özellikle klasik İslami sanatta, bu bağ, yalnızca bir öğretim süreci değil, aynı zamanda manevi bir yolculuğun temel yapı taşını oluşturur. Batı sanatından farklı olarak, İslam sanatında hocanın konumu daima yüce bir yerde tutulur ve talebe, icazetini almış olsa dahi hocasının rızasını kazanmayı önemser. Hoca, yalnızca bilgi aktaran bir figür değil; öğrencinin gelişimini ve sanatında ulaştığı olgunluğu onaylayan bir rehberdir. Bu bağlamda, hocanın “Olmamış” ifadesi, talebenin hocası karşısındaki duruşunu ve daima öğrenmeye açık olduğunu hatırlatan önemli bir işarettir. Bu söz, öğrencinin yolculuğunun ve gelişim sürecinin hiç bitmeyeceğini vurgularken, sanatçının daima yenilenmeye ve gayret göstermeye devam etmesi gerektiğine dair bir mesaj verir. Hoca-talebe ilişkisi, sanatta mükemmeliyete ulaşma arzusunun, sabrın ve tevazunun ifadesi olarak, bu bağlamda bir sanatın kendini sürekli aşma gerekliliğini de gözler önüne serer.